Thursday, September 08, 2016

പേരറിയാത്തവർ



സുരാജ് വെഞ്ഞാറമൂടിന് മികച്ച നടനുള്ള ദേശീയ പുരസ്കാരം കിട്ടിയ പടമാണെന്നു കേട്ടാണ് 'പേരറിയാത്തവർ' കാണാൻ പോയത്. ഹാസ്യരംഗങ്ങളിലും മിമിക്രിയിലും മറ്റും കഴിവുതെളിയിച്ചുകഴിഞ്ഞിട്ടുള്ള സുരാജിന്റെ അഭിനയം മികച്ചതാകുമെന്ന പ്രതീക്ഷയുമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ, കണ്ടതോ? വളരെ ഗൗരവത്തിൽ അദ്ദേഹം ചിത്രത്തിൽ ഉടനീളം അങ്ങനെ നടക്കുകയാണ്. ഏതു നടനെക്കൊണ്ടും അഭിനയിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഭാവങ്ങൾ മാത്രം പ്രകടിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്.

ഡോ: ബിജു എന്ന സംവിധായകന്റെ ഒരു ചിത്രം ആദ്യമായി കാണുകയാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ തനതുശൈലിയിലുള്ള ഒന്നാണിതെന്നാണ് കേൾക്കുന്നത്. പത്രമാധ്യമങ്ങളിൽ സ്ഥിരം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന കുറേ വിഷയങ്ങളെടുത്ത് കോർത്തിണക്കി ഒരു കഥയുണ്ടാക്കുന്നു എന്നു കരുതുക. കേരളത്തിലെ മാലിന്യപ്രതിസന്ധി, ഉള്ളവരും ഇല്ലാത്തവരും തമ്മിലുള്ള അന്തരം, കൊച്ചുകുട്ടികളെ ലൈംഗികമായി പീഡിപ്പിക്കുന്നത്, ആദിവാസിഭൂസമരം, വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ പാവപ്പെട്ട കുടുംബങ്ങളെ മതിയായ നഷ്ടപരിഹാരം നൽകാതെ ഒഴിപ്പിക്കുന്നത്, അന്യസംസ്ഥാനത്തൊഴിലാളികളുടെ ജീവിതാവസ്ഥ തുടങ്ങിയ പ്രശ്നങ്ങൾ ചേർത്ത് ഒരു ഉൾക്കാഴ്ചയുമില്ലാതെ ഒരു കഥ. സാഹിത്യത്തിലാണെങ്കിൽ ഒരു പൈങ്കിളിവാരികയിലെങ്ങാനും അച്ചടിച്ചുവന്നാലായി. സിനിമയിലായപ്പോഴോ? ദേശീയ പുരസ്കാരം. അന്താരാഷ്ട്രമേളകളിൽ പ്രദർശനം. എന്താണ് ഇതിനു കാരണം? സിനിമ അത്ര അവികസിതമാായ ഒരു കലാരൂപമാണോ? എല്ലാം കഴിഞ്ഞ്, അവസാനത്തെ ടൈറ്റിൽ എഴുതിക്കാണിക്കുമ്പോൾ കഥയ്ക്ക് അടിസ്ഥാനമായ സംഭവങ്ങളുടെ (മൂലമ്പിള്ളി, മുത്തങ്ങ തുടങ്ങി) ടിവി ദൃശ്യങ്ങളും കാണിക്കുന്നു. ഇതുമാത്രമായിരുന്നു സിനിമയെങ്കിലും ഒരു പോരായ്മയും വരുമായിരുന്നു എന്നു പറയാൻ വയ്യ.

ഒരു മുതിർന്ന പുരുഷനും ഒരു കുട്ടിയും തമ്മിലുള്ള നിർമലമായ സ്നേഹബന്ധത്തിന്റെ പറഞ്ഞുപഴകിയ ഫോർമുല (ബൈസിക്കിൾ തീവ്സും സിനിമാ പാരഡീസോയും മുതൽ ഒറ്റാലും നൂറ്റൊന്നു ചോദ്യങ്ങളും വരെ) ആവർത്തിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതിൽക്കവിഞ്ഞ് ആഖ്യാനപരമായിപ്പോലും ഒരു നേട്ടവും കൈവരിക്കുന്നില്ല ഈ ചിത്രം. ഇന്ദ്രൻസുൾപ്പെടെ ഒരു നടീനടന്മാർക്കും അഭിനയിക്കാൻ എന്തെങ്കിലുമുള്ളതായി തോന്നിയില്ല. ആകെ ഒരു ആശ്വാസം പശ്ചാത്തലാഖ്യാനം നടത്തുന്ന കുട്ടിയുടെ മികച്ച ശബ്ദാഭിനയമാണ്. ഇന്ദ്രൻസിനെ കണ്ടിട്ട് ആദിവാസിയായിട്ടും സുരാജിനെ കണ്ടിട്ട് വഴിതൂപ്പുകാരനായിട്ടും തോന്നുന്നില്ല എന്നൊക്കെയുള്ള പരാതികൾക്ക് സ്ഥാനമുണ്ടോ എന്നറിയില്ല. തെരുവുകുട്ടികൾ കോൺക്രീറ്റ് പൈപ്പുകളിൽ കിടക്കുന്ന ഒരു ഷോട്ടുണ്ട്. ഈ പടത്തിന്റെ മൊത്തത്തിലുള്ള കൃത്രിമത്വം മുഴുവനും വ്യക്തമാക്കുന്ന ഒരു ഷോട്ടാണത്. സംവിധായകൻ പൈപ്പിൽ കയറ്റിക്കിടത്തിയ ഉണ്ണാനും ഉടുക്കാനുമുള്ള വീടുകളിലെ കുട്ടികൾ ഷോട്ട് കഴിയാനായി കാത്തു കിടക്കുന്നതുപോലെ.

<< കണ്ടെഴുത്ത്

Wednesday, September 07, 2016

പിന്നെയും

(കഥാസൂചനകൾ അറിയാൻ ഇഷ്ടമില്ലാത്തവർ ദയവായി വായിക്കാതിരിക്കുക).



സത്യജിത്റായിയുടെ പിൽക്കാലചിത്രങ്ങൾ തീയേറ്ററിൽ കണ്ടപ്പോൾ തോന്നിയ നിരാശ ഓർമ്മയുണ്ട്. 'ഗണശത്രു'വും 'ശാഖാപ്രശാഖ'യും കഥയുടെ ശക്തികൊണ്ട് കുറെയൊക്കെ ആശ്വസിപ്പിച്ചെങ്കിലും 'ആഗന്തു'ക്കിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും ആകെ മെലിഞ്ഞുപോയിരുന്നു ആ ചലച്ചിത്രപ്രവാഹം. അതുപോലെ തന്നെ നിരാശപ്പെടുത്തി കുറോസവയുടെ 'മാദദായോ'. മലയാളത്തിലാണെങ്കിൽ പത്മരാജന്റെ 'ഇന്നലെ'യും 'ഞാൻ ഗന്ധർവ'നും കെ. ജി. ജോർജിന്റെ 'കഥയ്ക്കു പിന്നി'ലും 'മറ്റൊരാ'ളും 'ഇലവംകോട്ദേശ'വുമൊക്കെ ഇതുപോലെ നിരാശ സമ്മാനിച്ച പടങ്ങളാണ്. വീണ്ടുമൊരിക്കൽക്കൂടി കാണുമ്പോൾ ഇവയിൽ പലതും മെച്ചപ്പെട്ടതായി തോന്നിയെങ്കിൽ അതിനർത്ഥം പിന്നീടുവന്ന സംവിധായകരുടെ സിനിമകൾ എത്ര ദുർബലമായിരുന്നു എന്നു മാത്രമാണ്.

അടൂർ ഗോപാലകൃഷ്ണന്റെ 'പിന്നെയും' ഒന്നാമത്തെ ദിവസം ഒന്നാമത്തെ ഷോയ്ക്ക് തന്നെ കണ്ടു. സംവിധായകനും നടന്മാരും ദിലീപ് ഫാൻസുമൊക്കെയുൾപ്പെട്ട സദസ്സിലിരുന്ന്. തൊട്ടുമുമ്പു നടന്ന കെ.എസ്.എഫ്.ഡി.സിയുടെ "75 വയസ്സുതികയുന്ന അടൂരിന് ആദരം" പരിപാടിയിലെ സ്തുതിവചസ്സുകൾക്കൊന്നും മായ്ക്കാൻ കഴിയാത്ത നിരാശയായിരുന്നു ഫലം. മലയാളത്തിൽ ഇന്നിറങ്ങുന്ന മിക്ക സിനിമകളെക്കാളും ഭേദം എന്നു പറയാമെങ്കിലും അതൊക്കെ ഒരു അടൂർ ചിത്രത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം പ്രശംസയാവില്ലല്ലോ.

അടൂരിന്റെ പന്ത്രണ്ടു പടങ്ങളിൽ പകുതിയേ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ. അതിൽ 'നിഴൽക്കു'ത്തും 'അനന്തര'വും മികച്ച ചലച്ചിത്രാനുഭവങ്ങളായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവയും നിരാശജനകമായിരുന്നില്ല. എക്കാലത്തെയും പ്രിയപ്പെട്ട മലയാളചിത്രം ഇന്നും 'അനന്തരം' തന്നെ. അവയുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ വേണ്ടത്ര ശ്രദ്ധയോടുകൂടിയല്ലാതെ സൃഷ്ടിച്ച ഒരു ചിത്രമായിട്ടാണ് ഇത് അനുഭവപ്പെടുന്നത്. സംഭാഷണരചനയിലും കഥാപാത്രസൃഷ്ടിയിലും മുതൽ ചെറിയ വിശദാംശങ്ങളിൽവരെ ഈ ശ്രദ്ധക്കുറവ് പ്രതിബിംബിച്ചുകാണാം. എല്ലാം സംഭാഷണത്തിലൂടെ വ്യക്തമാക്കാനുള്ള ത്വരയും ആഴംകുറഞ്ഞ പ്രമേയങ്ങളും ഈ ചലച്ചിത്രത്തെ ഒട്ടൊന്നുമല്ല തളർത്തിയിട്ടുള്ളത്.

ആദരണീയനായ സംവിധായകൻ എഴുതിവിട്ട അതിനാടകീയത തുളുമ്പുന്ന സംഭാഷണം എങ്ങനെ കൈകാര്യംചെയ്യണം എന്നറിയാതെ കുഴങ്ങുകയാണ് ദിലീപ്. ആ കഥാപാത്രത്തിന്റെ ചിത്രീകരണവും യുക്തിയുക്തമായിട്ടില്ല. നാട്ടിൽ തൊഴിൽ തെണ്ടി അലയുന്ന കാലത്തുപോലും മര്യാദക്കാരനായി കഴിഞ്ഞ ഒരാൾ ഗൾഫിൽ നല്ലൊരു ജോലിയും വരുമാനവും നാട്ടിലും വീട്ടിലും മാന്യതയും നേടിക്കഴിയുമ്പോൾ പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം ഒരു കടുംകൈ ചെയ്യുന്നതായി കാഴ്ചക്കാർ വിശ്വസിക്കണമെങ്കിൽ അയാൾ കുറ്റാന്വേഷണനോവൽ വായിക്കുന്നതായി കാണിച്ചാൽ മാത്രം പോര. ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കേരളത്തിൽ ആഭരണമണിഞ്ഞ് ഒറ്റയ്ക്കൊരു മുറിയിൽ ജനൽ തുറന്നിട്ട് കിടന്നുറങ്ങുന്ന വീട്ടമ്മ, വിറകടുപ്പുള്ള അടുക്കള, ഒരു സംഘമായി പടികടന്നുവന്ന് മുറ്റത്തുനിന്നുതന്നെ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചിട്ടുപോകുന്ന പൊലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാരുടെ സംഘം, കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയത്ത് കുടയുംപിടിച്ചുവന്ന് മുറ്റത്തുനിന്നുതന്നെ കാര്യംസാധിച്ചുപോകുന്ന പിരിവുകാർ, പൊലീസ് ചവിട്ടി ഏണൊടിച്ചിട്ടിരിക്കുകയാണെന്നു പറഞ്ഞിട്ട് സ്പ്രിങ്ങുപോലെ കിടക്കയിൽ എഴുന്നേറ്റിരിക്കുന്ന ഇന്ദ്രൻസ്, ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയത്തിന്റെ കടുത്ത ചുവയുള്ള കൗമാരപ്രായക്കാരെ നാട്ടിൻപുറത്തുകാരായി അഭിനയിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്, ഒരേ നീലകുർത്തയും വെള്ള പൈജാമയും ധരിച്ച് മൂന്നുരംഗങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന കഥാപാത്രം, ഇടയ്ക്കിടെ വന്നുപോകുകമാത്രം ചെയ്യുന്ന പ്രാദേശികഭാഷ - ഇങ്ങനെ സംവിധായകന്റെ ശ്രദ്ധക്കുറവ് വിളിച്ചോതുന്ന വിശദാംശങ്ങൾ അനവധിയാണ്. മരുമകനെ 'പുരുഷോത്തമൻ നായർ' എന്നു വിളിക്കുന്ന അമ്മായിയച്ഛൻ ഇന്നത്തെ കാലത്തുമുണ്ടോ?

ചിത്രം കണ്ടിരിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഘടകങ്ങളിൽ വലിയൊരു പങ്ക് കാവ്യാ മാധവന്റെ സൂക്ഷ്മതയുള്ള അഭിനയത്തിനുണ്ട്. ഏറെക്കുറെ ചിത്രത്തിലുടനീളം നിറഞ്ഞുനിൽക്കുകയാണ് ഈ നടി. ഇന്ദ്രൻസിന്റെ കുട്ടൻ പോലുള്ള സഹകഥാപാത്രങ്ങളും നെടുമുടി വേണുവിന്റെ അഭിനയവും നന്നായിട്ടുണ്ട്. മറ്റ് അടൂർ ചിത്രങ്ങളിലേതുപോലെ തന്നെ വീടുകൾ ഇവിടെയും ഏറെക്കുറെ കഥാപാത്രതുല്യമായ വ്യക്തിത്വം പുലർത്തുന്നുണ്ട്.

തിരുവിതാംകൂർ നായർ ജീവിതമാണ് അടൂരിന്റെ തട്ടകം. ആ ഭൂമികയിലുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവഗാഹമാണ് കഥയ്ക്ക് കുറച്ചൊക്കെ അടിയുറപ്പു പകരുന്നത്. മാടമ്പിമാഹാത്മ്യമൊക്കെ അയവിറക്കി കഴിഞ്ഞുകൂടുന്ന മാന്യന്മാരായ തറവാടികൾ ഒരാവശ്യംവരുമ്പോൾ നിമിഷനേരംകൊണ്ട് തേറ്റയും നഖവും പുറത്തെടുക്കുന്ന ദൃശ്യം നട്ടെല്ലിൽ ഒരു തരിപ്പോടുകൂടി മാത്രമേ കാണാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.


<< കണ്ടെഴുത്ത്

Friday, August 12, 2016

രാമകഥ: ഫാദർ കാമിൽ ബുൽക്കെ


(ചിത്രത്തിനു കടപ്പാട്: വിക്കിപീഡിയ)

 
                കഴിഞ്ഞ കർക്കിടകമാസത്തിലാണ് വാൽമീകിരാമായണം വായിക്കാൻ ആദ്യമായി ഒരു ശ്രമം നടത്തിയത്. ഓൺലൈനിൽ കിട്ടിയ ജി. എസ്. ശ്രീനിവാസയ്യരുടെ പരിഭാഷയുടെ സഹായത്തോടെ ബാലകാണ്ഡം കഴിഞ്ഞ് അയോദ്ധ്യാകാണ്ഡം പകുതിയായതോടെ മാസം കഴിഞ്ഞു. വായനയും നിർത്തി. കുറച്ചൊരു നിരാശയോടെയാണ് വായനനിർത്തിയത്. ബാലകാണ്ഡം വായനക്കാരന്റെ ക്ഷമയെ പരീക്ഷിക്കുന്ന ഒരു കൃതിയായിരുന്നു. പരസ്പരബന്ധമില്ലാത്ത കുറേ കഥകൾ. ആവർത്തനവും വൈരുദ്ധ്യവും നിറഞ്ഞ ശൈലി. മനോഹരമായ വർണ്ണനകൾക്കിടയിൽത്തന്നെ വൃഥാസ്ഥൂലമായ കാവ്യഭാഗങ്ങളും നിരർത്ഥകപദങ്ങളും ദൂരാന്വയവും ഒക്കെ. എന്നാൽ, അയോദ്ധ്യാകാണ്ഡത്തിലേക്ക് കടന്നതോടെ സംഗതി മാറി. ഇടയ്ക്കിടെ ആവർത്തനവും അതിശയോക്തികളും ഒക്കെ കടന്നുവരുന്നുണ്ടെങ്കിലും നാടകീയതയും ഉദ്വേഗവും നിറഞ്ഞ അധികാരമത്സരം.
    ഓണക്കാലത്താണ് അപ്രതീക്ഷിതമായിരാമകഥഎന്ന പുസ്തകം കൈയിൽ വന്നു ചേരുന്നത്. ഫാദര്‍ കാമിൽബുല്‍ക്കെ എന്ന ബെൽജിയൻ ജെസ്വിറ്റ് സന്യാസി ഉത്തരേന്ത്യയിൽ ജീവിച്ച്, ഹിന്ദി പഠിച്ച്, നീണ്ട ഗവേഷണത്തിനുശേഷം രചിച്ച കൃതി. അഭയദേവ് പരിഭാഷപ്പെടുത്തി കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്. 816 പേജുള്ള ഈ കൃതി പ്രയാഗ സര്‍വകലാശാലയിൽ (അലാഹബാദ് സർവകലാശാല എന്ന് വിക്കിപീഡിയയിൽ) ഡി. ഫിൽ ബിരുദത്തിനായി ഹിന്ദിയിൽ രചിച്ച പ്രബന്ധമാണ് ഇതെന്നു കേട്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. അദ്ധ്യാപകനിയമനത്തിനുവേണ്ടിയും ശമ്പളക്കയറ്റത്തിനുവേണ്ടിയും തട്ടിക്കൂട്ടുന്ന ഇന്നത്തെ ഗവേഷണപ്രബന്ധങ്ങളുമായി യാതൊരു താരതമ്യവുമില്ലാത്ത, കഠിനാദ്ധ്വാനത്തിന്റെയും അന്വേഷണത്വരയുടെയും മുദ്രപേറുന്ന പുസ്തകം.
    രാമകഥ: ഉത്പത്തിയും വികാസവുംഎന്നാണ് പുസ്തകത്തിന്റെ ഹിന്ദിയിലെ പേര്. അന്ന് ലഭ്യമായിരുന്നിടത്തോളം രാമായണങ്ങൾ തർജ്ജമകളിലൂടെ പഠിച്ച്, അവ തമ്മിലുള്ള സാമ്യങ്ങളും വ്യത്യാസങ്ങളും മറ്റും മനസ്സിലാക്കി വിശദമായി പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്നു. സാംസ്കാരികചരിത്രത്തിലും സാമൂഹികപ്രതിഭാസങ്ങളിലും താത്പര്യമുള്ളവർക്ക് ഒരു കുറ്റാന്വേഷണകഥപോലെ വായിച്ചുപോകാവുന്ന പുസ്തകമാണിത്. വിവിധരാമായണങ്ങളിലെ കഥാസന്ദർഭങ്ങൾ തമ്മിൽ താരതമ്യം ചെയ്യുന്ന അദ്ധ്യായങ്ങളൊഴിച്ച് മുഴുവനും വായിച്ചു. അമൂല്യമായ ഈ പുസ്തകം വായിക്കാൻ അവസരം കിട്ടിയിട്ടില്ലാത്തവർക്കുവേണ്ടി പ്രധാനമെന്നു തോന്നിയ ചില നിരീക്ഷണങ്ങൾ, നിഗമനങ്ങൾ, വസ്തുതകൾ ഇവിടെ സംഗ്രഹിക്കുന്നു.
വാൽമീകി രാമായണത്തിനാണ് ലേഖകൻ ഏറ്റവുമധികം പ്രാധാന്യം കൊടുത്തിരിക്കുന്നത്. അതിനുള്ള കാരണങ്ങൾ താഴെ വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. വാൽമീകി രാമായണത്തിന് പ്രമുഖമായി മൂന്നു പാഠങ്ങൾ നിലവിലുണ്ട്. ഇവയെ താരതമ്യം ചെയ്താണ് പ്രക്ഷിപ്തങ്ങൾ (പിൽക്കാലത്ത് കൂട്ടിച്ചേർത്ത ഭാഗങ്ങൾ) കണ്ടുപിടിച്ചിട്ടുള്ളത്‌.
ബുൽക്കേയുടെ ‘രാമകഥ’ ആധികാരികഗ്രന്ഥമാണോ എന്ന് ഒന്നുരണ്ട് പണ്ഡിതരോട് അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ അതെ എന്നാണ് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്. ഇതിന്റെ രചനയ്ക്കുശേഷം നടന്നിട്ടുള്ള ഗവേഷണങ്ങളുടെ ഫലമായി എന്തൊക്കെ പുതിയ വിവരങ്ങളാണ് കണ്ടെത്തിയിട്ടുള്ളത് എന്നതിനെപ്പറ്റി അറിയില്ല.
ന്ായലും ഫാദർ കമിൽ ബുൽക്കഗ്യനാണെന്നു പറയെവയ്യ. അക്കത്ായുകണ്ട് അദ്ദേഹം കഷ്ടപ്പെട്ട് എിയ ഈ പുസ്തകപ്രസിദ്ീകരിക്കപ്പെടുകത്ല്ല, ശ്രദ്േയമാകുകും െയ്ു. ബുൽക്കെ ഇന്ത്യൻ പത്വം സ്വീകരിച്ച് അദ്ധ്യാപനായി റാഞ്ചിയിൽ ജിച്ു. പദ്മൺ ഉൾപ്പെടെയള്ളികളാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ടു. എ. കെ. രാമാനുജന്റ'മന്നറുരാമായങ്ൾ' പലും പിൻലിക്കപ്പെടന്ന ന്നത്െ അസിഷ്ണുുടെ അന്ീക്ത്ിലായിരുന്നങ്കിൽ രു വിദേശിപരോഹി ക്ിലേശമില്ലെ നടത്ിയ ഈ പങ്ൾ വളിച്ം കണുമായിരുന്നോ?
രാമകഥയുടെ ചരിത്രപരമായ അടിസ്ഥാനം
  • വാനര, ഭല്ലൂക, ഗൃദ്ധ്ര എന്നിവ ഈ മൃഗങ്ങളെ ആരാധിച്ചിരുന്ന ആദിവാസിഗോത്രങ്ങൾ ആയിരുന്നിരിക്കണം.
  • ‘ആണ്‍’ (ആൾ) മന്തി (കുരങ്ങ്) എന്ന ദ്രാവിഡ വാക്കിന്‍റെ രൂപാന്തരമാവണം ഹനുമാൻ.
  • വൈദികസാഹിത്യത്തിൽ രാക്ഷസൻ തുടങ്ങിയ പ്രയോഗങ്ങൾ അനാര്യന്മാരായ കൊള്ളക്കാരെക്കുറിച്ച് പറയാൻ ഉപയോഗിച്ചതാണ്. രാമായണത്തിലും അവര്‍ മനുഷ്യർ തന്നെ എന്ന്‍ ചിലയിടത്ത് വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
  • സംസ്കൃതകാവ്യങ്ങളിൽ ശ്രീലങ്കയും സിംഹളവും വെവ്വേറെയാണ് എന്നു കരുതിയിരുന്നു. വാല്മീകിക്ക് ദക്ഷിണ, മദ്ധ്യഭാരതങ്ങളിലെ ഭൂമിശാസ്ത്രം പരിചയമില്ലായിരുന്നു. ലങ്കയും കിഷ്കിന്ധയും മദ്ധ്യഭാരതത്തിൽ ആയിരുന്നിരിക്കണം.
  • മിക്ക ആധുനികഭാരതീയഭാഷകളിലും ആദ്യമഹാകാവ്യവും ഏറ്റവും ജനപ്രീതിയുള്ള കാവ്യവും രാമായണമാണ്.

രാമകഥ വാല്മീകിക്കുമുമ്പ്
  • വാല്മീകിരാമായണത്തിനുമുമ്പ് രാമകഥയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ആഖ്യാനങ്ങൾ പ്രചാരത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഇവ ലഭ്യമല്ല. അതുകൊണ്ട് വാല്മീകിരാമായണം രാമകഥയുടെ പ്രാചീനതമമായ വിസ്തൃതകൃതിയാണ്.
  • വേദകാലസാഹിത്യത്തിൽ രാമകഥ ഇല്ല.

വാല്മീകിയുടെ സംഭാവന
  • വാല്മീകി അനുഷ്ടുപ്പ്‌ ഛന്ദസ്സ് പരിഷ്കരിച്ചിരിക്കാം.
  • “ശൈലികൊണ്ട് മറ്റു കവികളെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുള്ള സംസ്കൃത സാഹിത്യത്തിലെ പ്രഥമമഹാകാവ്യമാണ്.”
  • “വിശ്വസാഹിത്യചരിത്രത്തിൽ ഭാരതത്തിന്‍റെ ആദികവിയോളം ഭാവിതലമുറകളെ സ്വാധീനിച്ച ഒരു കവിയും ഉണ്ടായിട്ടില്ല എന്ന്‍ നിസ്സങ്കോചം പറയാൻ കഴിയും.”
  • രാമായണകഥയുടെ ജൈത്രയാത്ര തുടങ്ങിയത് വാല്മീകിയോടെയാണ്. ശിഷ്യന്മാരെ പഠിപ്പിച്ച് പ്രചരിപ്പിച്ചു.
  • വാൽമീകിരാമായണം എന്ന പേരിൽ ഇന്നു നിലവിലുള്ള പുസ്തകത്തിൽനിന്നും വ്യത്യസ്തമാണ് എന്നു വ്യക്തമാക്കാൻ ബുൽക്കേ വാൽമീകിയുടെ കൃതിയെ ആദിരാമായണം എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
  • ആദിരാമായണം പട്ടാഭിഷേകവും രാമരാജ്യവും വിവരിച്ച് അവസാനിക്കുന്ന സുഖാന്തകഥ ആയിരുന്നു. ഉത്തരകാണ്ഡവും ബാലകാണ്ഡവും പ്രക്ഷിപ്തമാണ്. അവതാരവാദവും പില്‍ക്കാലത്ത് ചേര്‍ത്തിട്ടുള്ളതാണ്.
  • ആദിരാമായണം രാമ-അയനം (രാമന്‍റെ യാത്ര) ആയിരുന്നു.
  • വാല്മീകി രാമനെ ആദര്‍ശശാലിയായിട്ടാണ് സൃഷ്ടിച്ചത് എങ്കിലും ഏകപത്നീവ്രതക്കാരൻ ആയിരുന്നില്ല.
  • മാംസഭക്ഷണം: രാമൻ മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നതായി പലയിടത്തും പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

രാമകഥയുടെ പരിണാമം വാല്മീകിക്കുശേഷം
  • രാമായണം നൂറ്റാണ്ടുകളോളം വാമൊഴിരൂപത്തി പ്രചരിച്ചു. കുശീലവന്മാർ എന്ന കൂട്ടരാണ് പ്രചരിപ്പിച്ചത്. കാവ്യമായിരുന്നു ഇവരുടെ ഉപജീവനമാർഗം. രാമായണം അവര്‍ക്ക് മനഃപാഠം ആയിരുന്നു. അവര്‍ അത് തങ്ങളുടെ കുട്ടികളെയും പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു.
  • വാല്മീകിയുടെ ശിഷ്യന്മാര്‍ ‘കുശീലവന്മാര്‍’ എന്ന ശൂദ്ര (?) വിഭാഗക്കാരായിരുന്നു എന്ന വസ്തുത മറച്ചുവെക്കാൻ കുശൻ, ലവൻ എന്നീ പേരുകൾ പ്രചരിപ്പിച്ചു. രാമന്റെ മക്കളുടെ പേരുകൾ വാൽമീകി പറഞ്ഞിട്ടില്ല.
  • രാമായണത്തിന്‍റെ ഒരു ഗ്രന്ഥവും പ്രചാരത്തിൽ ഇല്ലായിരുന്നു. ശ്രോതാക്കള്‍ക്ക് താല്പര്യമുള്ള ഭാഗങ്ങൾ കാഥികർ വിപുലീകരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
  • അക്കാലത്ത് ആദര്‍ശക്ഷത്രിയന്‍റെ കഥയായിരുന്നു രാമായണം. രാമശസ്ത്രഭൃതാമഹം” (ആയുധധാരികളിൽ ഞാൻ രാമനാകുന്നു) എന്ന്‍ ഗീതയിൽ കാണാം.
  • ക്രി: മു: 1ആം നൂറ്റാണ്ടോടെ വാൽമീകിയെ രാമന്‍റെ സമകാലീനനാക്കി കഥകളുണ്ടായി. പുറ്റിന്റെ (വൽമീകം) കഥയും മറ്റും പിന്നീട് ഉണ്ടായി. പില്‍ക്കാലത്ത് കൊള്ളക്കാരൻ ആയിത്തീര്‍ന്നു. ‘മ-രാ’ ‘രാമ’ നാമജപം കഥയിൽ വന്നത് രാമഭക്തി പടര്‍ന്നുപന്തലിച്ചതിനുശേഷം.
  • വാല്മീകി രചിച്ച ഭാഗങ്ങൾ (2 മുതൽ 6 വരെ കാണ്ഡങ്ങൾ) നിര്‍ബാധം മുന്നേറുന്നതുകൊണ്ടും ആദികവിയുടെ വ്യക്തിമുദ്ര ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞിട്ടുള്ളതുകൊണ്ടും പില്‍ക്കാലരാമായണങ്ങളിൽ ഈ ഭാഗങ്ങള്‍ക്ക് അധികം മാറ്റം വന്നിട്ടില്ല.
  • ബാലകാണ്ഡം മുഴുവൻ തന്നെ പ്രക്ഷിപ്തമാണ്. ബാലകാണ്ഡത്തിന്‍റെ ആദ്യരൂപത്തില്‍പ്പോലും അവതാരവാദവും മറ്റും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പുത്രകാമേഷ്ടി, അവതാരോദ്ദേശ്യം, പരശുരാമന്റെ വരവ് തുടങ്ങി പലതും ഏറ്റവും അവസാനം കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തതാണ്.
  • “മലയാളകവികൾ രാമകഥാവര്‍ണ്ണനയിൽ യാതൊരു മൌലികതയും പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചിട്ടില്ല.”
  • ആരണ്യകാണ്ഡം പ്രധാനപ്രക്ഷിപ്തങ്ങൾ: ശൂര്‍പ്പണഖയെ വിരൂപയാക്കിയത്, സ്വര്‍ണ്ണമാനിന്‍റെ കഥ
  • കിഷ്കിന്ധാകാണ്ഡം പ്രധാനപ്രക്ഷിപ്തങ്ങൾ: ബാലിയെ ഒളിച്ചിരുന്ന്‍ കൊല്ലുന്നത്, ഹനുമാന്‍റെ ജന്മകഥ
  • സുന്ദരകാണ്ഡം പ്രധാനപ്രക്ഷിപ്തങ്ങൾ: ഹനുമാന്‍റെ സമുദ്രം ചാടിക്കടന്നത് (നീന്തിക്കടന്നു എന്നായിരുന്നു ആദ്യം), പുഷ്പകവിമാനത്തിന്‍റെ വര്‍ണ്ണന, ലങ്കാദഹനം
  • യുദ്ധകാണ്ഡം പ്രധാനപ്രക്ഷിപ്തങ്ങൾ: ഗരുഡന്‍റെ വരവ്, ഹനുമാൻ മരുന്നുകൊണ്ടുവരുന്നത്, സീതയുടെ അഗ്നിപരീക്ഷ, യുദ്ധത്തിൽ മരിച്ച വാനരന്മാരെ ഇന്ദ്രൻ ജീവിപ്പിക്കുന്നത്, പുഷ്പകത്തിൽ അയോദ്ധ്യയിലേക്കുള്ള യാത്ര
  • ക്രിസ്തുവിനു പലനൂറ്റാണ്ട് മുമ്പുതന്നെ ബൌദ്ധന്മാര്‍ രാമനെ ബോധിസത്വനായി കണക്കാക്കി സാഹിത്യം രചിച്ചിരുന്നു. പില്‍ക്കാലത്ത് ഇത് ഇല്ലാതായി. എന്നാൽ, തുടര്‍ന്ന്‍ ജൈനന്മാര്‍ രാമകഥ സ്വന്തമാക്കുകയും നൂറ്റാണ്ടുകളോളം തുടരുകയും ചെയ്തു.
  • സംസ്കൃതലളിതസാഹിത്യത്തിന്‍റെ സുവര്‍ണ്ണകാലത്ത് മിക്കവാറും എല്ലാ കവികളും രാമകഥ വിഷയമാക്കി.
  • രാമായണം വിദേശത്തു പ്രചരിപ്പിച്ചത് ബൌദ്ധരാണെങ്കിലും പില്‍ക്കാലത്ത് ബ്രാഹ്മണരുടെ ഭാഷ്യം തന്നെ പ്രചാരം നേടി.
  • മൂലരൂപത്തിൽ ശിവന് രാമായണത്തിൽ ഒരു സ്ഥാനവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പില്‍ക്കാലത്ത് രാമായണത്തിനുണ്ടായ ജനപ്രീതി കണ്ട ശൈവന്മാര്‍ ഹനുമാനെ ശിവന്‍റെ അവതാരമാക്കി. സേതുവിൽ ശിവനെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നത് ദാക്ഷിണാത്യപാഠത്തിൽ മാത്രമേയുള്ളൂ. ഇതും ശിവനെക്കുറിച്ചുള്ള മറ്റു പലതും ശൈവസ്വാധീനങ്ങളാണ്. ഉദാ: രാവണന്‍റെ ശിവഭക്തി. രാമനെ ചില കഥകളിൽ ശിവാംശമാക്കിയിരിക്കുന്നു.
  • അതിശയോക്തിയുടെ അഭാവം, സന്തുലനം, സ്വാഭാവികത എന്നിവ ആദിരാമായണത്തിന്‍റെ സവിശേഷതകളാണ്. എന്നാൽ, പുതിയ പാഠങ്ങള്‍ക്ക് ഈ ഗുണങ്ങൾ ഇല്ല. പില്‍ക്കാലത്തുണ്ടായ അവതാരവാദവും ഭക്തിയുടെ വളര്‍ച്ചയും അലൌകികമായ കഥകള്‍ക്കു കാരണമായി.
  • മുഖ്യസംഭവങ്ങളുടെ കാരണം നിര്‍ദ്ദേശിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ പുതിയ കഥകളിലേക്ക് നയിച്ചു.
  • Etymological Legendsൽ നിന്ന്‍ പുതിയ കഥകൾ ഉണ്ടായി.
  • പുണ്യസ്ഥലങ്ങളുടെ മാഹാത്മ്യം കാണിക്കാൻ പുതിയ കഥകൾ ഉണ്ടായി.
  • ജൈനകവികൾ വരുത്തിയ ധാരാളം മാറ്റങ്ങൾ മുഖ്യധാരയിലും ലയിച്ചു.
  • അവതാരവാദവും രാമഭക്തിയും ഉറവെടുത്തത് കൃഷ്ണഭക്തിയില്‍നിന്നാണ്.
  • പില്‍ക്കാലകവികൾ രാമകഥയെ പലയിടത്തും കൃഷ്ണകഥയുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചു. കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പുനര്‍ജന്മകഥകളുംമറ്റും ഉണ്ടായി.
  • ക്രി. മു. മൂന്നാംശതകം മുതൽ വാസുദേവകൃഷ്ണൻ അവതാരമായി കരുതപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. ഇതിനെത്തുടര്‍ന്ന് രാമനും ആ പദവി ലഭിച്ചു. പൌരാണികകഥകൾ ഉള്‍പ്പെടെ അനേകം കഥകൾ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തു. ഋശ്യശൃംഗന്റെ കഥ, ശംബൂകവധം തുടങ്ങിയവയിൽ ബ്രാഹ്മണരുടെ സ്വാധീനം സ്പഷ്ടമാണ്. ബൌദ്ധ-ജൈനസാഹിത്യങ്ങൾ ഒഴികെ മറ്റെല്ലായിടത്തും രാമകഥയുടെ ഈ രൂപം സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടു. എങ്കിലും ആദ്ധ്യാത്മികസാഹിത്യത്തിൽ രാമകഥ അപ്രധാനമായി തുടര്‍ന്നു. ലളിതസാഹിത്യത്തിൽ പ്രാധാന്യം കിട്ടുകയും ചെയ്തു.
  • രാമഭക്തിയുടെ പ്രചാരത്തിനുമുമ്പ് വിദേശത്തു പ്രചരിച്ചതുകൊണ്ട് അവിടുത്തെ രാമകഥകളിൽ ഭക്തി ഇല്ല.
  • പിന്നീടുള്ള രാമകഥകളിൽ ശൃംഗാരരസപ്രധാനമായ ഭാഗങ്ങൾ ഉണ്ടായി.
  • അവതാരമായി രാമൻ സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞ് നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കുശേഷമാണ് രാമഭക്തി ആവിര്‍ഭവിച്ചത്.
  • രാമഭക്തിയുടെ കാലത്ത് ഉണ്ടായ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കൃതി അദ്ധ്യാത്മരാമായണം.
  • രാമഭക്തിയോടൊപ്പം മായാസീത, അയഥാര്‍ത്ഥമായ സീതാത്യാഗം, രാവണന്‍റെ വിപരീതഭക്തി തുടങ്ങിയ മാറ്റങ്ങൾ വന്നു.
  • 14ആം നൂറ്റാണ്ടോടെ രാമകഥയുടെ അന്തരീക്ഷം പൂര്‍ണമായും മതപരമായിത്തീര്‍ന്നു.
  • “[രാമകഥയുടെ] ജനപ്രീതി നൂറ്റാണ്ടുകൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും വര്‍ദ്ധിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ ഇരിക്കുന്നു. കാരണം സ്പഷ്ടമാണ് – [...] വാല്മീകിരാമായണത്തിൽ പ്രകടമാകുന്ന കലയുടെയും ആദര്‍ശത്തിന്റെയും സൌന്ദര്യത്തി ആകൃഷ്ടരാകാതെ അകന്നുനില്‍ക്കാൻ ആദര്‍ശപ്രിയരായ ഭാരതീയജനതയ്ക്കു സാധ്യമല്ല.”
സൂചികയില്‍നിന്ന് പ്രാധാന്യം തോന്നിയതുമാത്രം തെരഞ്ഞെടുത്തത്:
കാലം
കൃതി
ക്രി. മു. 600
ആഖ്യാനകാവ്യങ്ങൾ
ക്രി. മു. 400-300
ദശരഥജാതകം (ബൌദ്ധ.)
ക്രി. മു. 300
വാല്മീകിരാമായണം (2-6)
ക്രി. മു. 100-ക്രി. വ. 100
ബാലകാണ്ഡം
ക്രി. വ. 200-300
ഉത്തരകാണ്ഡം
ക്രി. വ. 300-400
പ്രതിമാനാടകം, അഭിഷേകനാടകം, വിഷ്ണുപുരാണം, ബ്രഹ്മാണ്ഡപുരാണം
ക്രി. വ. 400-500
രഘുവംശം, ഹരിവംശപുരാണം
ക്രി. വ. 500-700
മത്സ്യപുരാണം, ഭാഗവതപുരാണം
ക്രി. വ. 700-800
മഹാവീരചരിതം, ഉത്തരരാമചരിതം
ക്രി. വ. 800-900
സ്കന്ദപുരാണം, ടിബറ്റ്‌ രാമായണം, ഖോതാനി രാമായണം
ക്രി. വ. 900-1000
ആശ്ചര്യചൂഡാമണി, ഗരുഡപുരാണം
ക്രി. വ. 1000-1100
മഹാഭാഗവതപുരാണം, കഥാസരിത്‌സാഗരം, പമ്പരാമായണം (കന്നട)
ക്രി. വ. 1100-1200
കമ്പരാമായണം
ക്രി. വ. 1300-1400
അദ്ധ്യാത്മരാമായണം (സം.), രാമചരിതം (മല.), രാമകഥപ്പാട്ട് (മല.)
ക്രി. വ. 1400-1500
കൃത്തിവാസരാമായണം, കണ്ണശ്ശരാമായണം, സിംഹളരാമായണം
ക്രി. വ. 1500-1600
ബ്രഹ്മവൈവര്‍ത്തപുരാണം, അദ്ധ്യാത്മരാമായണം (മല.), രാമചരിതമാനസ്